|
Na podstawie art. 66a ust. 6
ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej 2/ zarządza się, co następuje:
§ 1. Rozporządzenie określa:
1) tryb powoływania konsultantów krajowych i wojewódzkich;
2) szczegółowe zadania konsultantów krajowych i wojewódzkich;
3) uprawnienia konsultantów krajowych i wojewódzkich do udziału w
komisjach i zespołach powoływanych w celu realizacji polityki
zdrowotnej;
4) sposób finansowania zadań i zasady wynagradzania konsultantów
krajowych i wojewódzkich;
5) zakres współpracy pomiędzy konsultantami krajowymi i wojewódzkimi i
organami, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;
6) zakres współpracy pomiędzy konsultantami krajowymi i wojewódzkimi.
§ 2. 1. Na konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny,
farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia,
zwanego dalej "konsultantem krajowym", minister właściwy do spraw zdrowia
powołuje osobę posiadającą tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny,
farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.
2. Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta krajowego tylko
w jednej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje konsultanta
krajowego na czas nieokreślony.
4. W celu realizacji zadań związanych wyłącznie z obronnością
kraju w czasie wojny i pokoju, minister właściwy do spraw zdrowia, w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, powołuje na czas nieokreślony
konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z
realizacją tych zadań.
§ 2.1. Minister właściwy do spraw zdrowia, w celu powołania konsultanta
krajowego w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie
mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, zwanego dalej „konsultantem
krajowym”, występuje do stowarzyszeń zrzeszających specjalistów w danej
dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia, będących zgodnie z postanowieniami ich statutów,
towarzystwami naukowymi o zasięgu krajowym, zwanymi dalej „towarzystwami
naukowymi”, a w razie ich braku, w zakresie dziedziny pokrewnej, o
przedstawienie 3 kandydatów do pełnienia funkcji konsultanta krajowego.
2. Towarzystwa naukowe, o których mowa w ust. 1, przedstawiają w
terminie 14 dni kandydatów na konsultantów krajowych wraz z
uzasadnieniem.
3. Kandydat na konsultanta krajowego musi posiadać tytuł specjalisty w
danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia, a w przypadku braku specjalisty w danej
dziedzinie – w dziedzinie pokrewnej.
4. Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta krajowego tylko w
jednej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia zwraca się do właściwych krajowych
samorządów zawodowych oraz Prezydium Rady Naukowej przy Ministrze
Zdrowia, o przedstawienie, w terminie 14 dni opinii, wraz z
uzasadnieniem, o wszystkich zgłoszonych kandydatach na konsultanta
krajowego.
6. Po zapoznaniu się z opiniami, minister właściwy do spraw zdrowia
powołuje konsultanta krajowego na okres 5 lat.
7. W celu realizacji zadań związanych wyłącznie z obronnością kraju w
czasie wojny i pokoju, minister właściwy do spraw zdrowia, w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, powołuje konsultanta
krajowego w dziedzinie medycyny lub innych dziedzinach związanych z
realizacją tych zadań na okres 5 lat. Przepisów ust. 1 i 5 nie stosuje
się.
§ 3. 1. Wojewoda, w celu powołania konsultanta wojewódzkiego w
danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia, zwanego dalej "konsultantem wojewódzkim",
przedstawia kandydaturę ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
2. Kandydat na konsultanta wojewódzkiego powinien posiadać tytuł
specjalisty w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie
mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.
3. Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta wojewódzkiego
tylko w jednej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie
mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.
4. Konsultantem wojewódzkim może być także osoba, która pełni
funkcję konsultanta wojewódzkiego w tej samej dziedzinie w innym
województwie.
5. Konsultantem wojewódzkim nie może być osoba pełniąca
równocześnie funkcję konsultanta krajowego.
6. Wojewoda, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, powołuje konsultanta wojewódzkiego na czas nieokreślony.
§ 3. 1. Wojewoda, w celu powołania konsultanta wojewódzkiego w danej
dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia, zwanego dalej „konsultantem wojewódzkim”, w porozumieniu
z właściwym konsultantem krajowym, przedstawia kandydaturę ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii właściwych okręgowych
samorządów zawodowych.
2. Kandydat na konsultanta wojewódzkiego musi posiadać tytuł specjalisty
w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia, a w przypadku braku specjalisty w danej
dziedzinie – w dziedzinie pokrewnej.
3. Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta wojewódzkiego tylko w
jednej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia.
4. Konsultantem wojewódzkim może być także osoba, która pełni funkcję
konsultanta wojewódzkiego w tej samej dziedzinie w innym województwie.
5. Konsultantem wojewódzkim nie może być osoba pełniąca równocześnie
funkcję konsultanta krajowego.
6. Wojewoda w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,
powołuje konsultanta wojewódzkiego na okres 5 lat.
§ 4. 1. Właściwy organ powołuje w miejsce dotychczasowego konsultanta
krajowego albo w miejsce dotychczasowego konsultanta wojewódzkiego,
odpowiedniego konsultanta, jeżeli:
1) dotychczasowy konsultant złożył rezygnację z pełnionej funkcji;
2) w ocenie tego organu, dotychczasowy konsultant nie realizuje
powierzonych mu zadań i uprawnień lub zaistniały okoliczności
uniemożliwiające ich dalsze wykonywanie.
2. W przypadkach przewidzianych w ust. 1 minister właściwy do spraw
zdrowia może powołać konsultanta krajowego z pominięciem procedur, o
których mowa w § 2 ust. 1, 2 i 5.
3. Konsultant powołany w trybie określonym w ust. 2 pełni swoje
obowiązki do dnia powołania konsultanta krajowego zgodnie z przepisami §
2, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy
§ 5. Do zadań konsultanta krajowego, o którym mowa w § 2 ust. 1, należy w
szczególności:
1) inicjowanie prowadzenia badań epidemiologicznych na obszarze kraju
oraz ocena metod i wyników tych badań;
2) przeprowadzanie kontroli zakładów opieki zdrowotnej dotyczącej
realizacji kształcenia i doskonalenia zawodowego lekarzy,
lekarzy stomatologów lekarzy dentystów, pielęgniarek i
położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne w
zakresie wynikającym z określonych programów kształcenia;
3) kontrola dostępności do świadczeń zdrowotnych;
4) kontrola wyposażenia zakładów opieki zdrowotnej w aparaturę i sprzęt
medyczny, aparaturę analityczną oraz aparaturę do przygotowywania i
badania produktów leczniczych i kontrola ich efektywnego wykorzystania
przy realizacji zadań dydaktycznych zgodnie z określonymi standardami;
5) informowanie organów administracji rządowej, podmiotów tworzących
zakłady opieki zdrowotnej i kas chorych oddziałów
wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia o uchybieniach stwierdzonych w
wyniku kontroli;
6) sporządzanie opinii o potrzebach kadrowych w danej dziedzinie
medycyny, farmacji oraz w innych dziedzinach mających zastosowanie w
ochronie zdrowia na obszarze kraju na rok następny, w terminie do dnia
30 listopada każdego roku;
7) opiniowanie programów specjalizacji;
8) sporządzanie opinii dotyczącej doskonalenia zawodowego lekarzy,
lekarzy stomatologów lekarzy dentystów, pielęgniarek i
położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne;
9) sporządzanie opinii o realizacji szkolenia podyplomowego i
specjalizacyjnego lekarzy, lekarzy stomatologów lekarzy
dentystów, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne, w
zakresie wynikającym z określonego programu kształcenia oraz nadzór nad
ich merytoryczną realizacją;
10) wydawanie opinii i doradztwo w zakresie zadań realizowanych przez
Centrum Egzaminów Medycznych oraz Centrum Kształcenia Podyplomowego
Pielęgniarek i Położnych;
11) prognozowanie potrzeb zdrowotnych populacji w reprezentowanej
dziedzinie;
12) na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, opiniowanie pod
względem merytorycznym oraz celowościowym projektów aktów prawnych;
13) prowadzenie doradztwa w zakresie realizacji zadań wynikających z
Narodowego Programu Zdrowia i innych programów polityki zdrowotnej;
14) wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym,
leczniczym i pielęgnacyjnym w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem
wiedzy, z uwzględnieniem dostępności metod i środków;
15) opiniowanie wniosków o skierowanie pacjenta do przeprowadzenia
leczenia lub badań diagnostycznych za granicą w trybie określonym w
przepisach odrębnych;
16) sporządzanie corocznego raportu dokumentującego realizację zadań i
uprawnień w zakresie obejmującym reprezentowaną przez konsultanta
krajowego dziedzinę medycyny, farmacji lub inną dziedzinę mającą
zastosowanie w ochronie zdrowia.
§ 6. Do zadań konsultanta krajowego, o którym mowa w § 2 ust. 4,
należy w szczególności:
§ 6. Do zadań konsultanta krajowego, o którym mowa w § 2 ust.7, należy w
szczególności:
1) sporządzanie opinii o potrzebach kadrowych w dziedzinach medycyny,
farmacji oraz w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie
zdrowia związanych z realizacją zadań istotnych dla obronności kraju, w
terminie do dnia 30 listopada każdego roku;
2) opiniowanie programów szkolenia podyplomowego związanego z
realizacją zadań, o których mowa w § 2 ust. 4, oraz sposobu ich
realizacji;
2) opiniowanie programów szkolenia podyplomowego związanego z realizacją
zadań, o których mowa w § 2 ust. 7, oraz sposobu ich realizacji;
3) sporządzanie opinii dotyczącej poziomu kształcenia
podyplomowego w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań, o
których mowa w § 2 ust. 4, w szczególności z uwzględnieniem aktualnej
wiedzy medycznej;
3) sporządzanie opinii dotyczącej poziomu kształcenia podyplomowego w
dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań, o których mowa § 2
ust. 7, w szczególności z uwzględnieniem aktualnej wiedzy medycznej;
4) opiniowanie i doradztwo w zakresie szkolenia podyplomowego
lekarzy, (lekarzy stomatologów) lekarzy dentystów, pielęgniarek i
położnych oraz farmaceutów w odniesieniu do zadań, o których mowa w § 2
ust. 4;
4) opiniowanie i doradztwo w zakresie szkolenia podyplomowego lekarzy,
lekarzy dentystów, pielęgniarek i położnych oraz farmaceutów w
odniesieniu do zadań, o których mowa w § 2 ust. 7;
5) na wniosek Ministra Obrony Narodowej opiniowanie pod względem
merytorycznym oraz celowościowym projektów aktów prawnych;
6) opiniowanie, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, jakości i
dostępności świadczeń zdrowotnych związanych z realizacją zadań, o
których mowa w § 2 ust. 4, w jednostkach utworzonych i nadzorowanych
przez tego ministra oraz w innych podmiotach realizujących te zadania;
6) opiniowanie na wniosek Ministra Obrony Narodowej, jakości i
dostępności świadczeń zdrowotnych związanych z realizacją zadań, o
których mowa w § 2 ust. 7, w jednostkach utworzonych i nadzorowanych
przez tego ministra oraz w innych podmiotach realizujących te zadania;
7) doradztwo w dostosowywaniu krajowych norm i standardów opieki
zdrowotnej do zobowiązań wynikających z uczestnictwa Rzeczypospolitej
Polskiej w międzynarodowych sojuszach obronnych;
8) doradztwo w zakresie realizacji medycznych celów Sił Zbrojnych, do
których jest zobowiązana Rzeczpospolita Polska z racji uczestnictwa w
sojuszu północnoatlantyckim;
9) kontrola wyposażenia zakładów opieki zdrowotnej utworzonych i
nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej w aparaturę i sprzęt
medyczny, aparaturę analityczną oraz aparaturę do przygotowywania i
badania produktów leczniczych i kontrola ich efektywnego wykorzystania
przy realizacji zadań dydaktycznych zgodnie z określonymi standardami;
10) informowanie właściwego podmiotu o uchybieniach stwierdzonych w
wyniku kontroli;
11) sporządzanie corocznego raportu dokumentującego wykonanie zadań, dla
realizacji których został powołany, oraz przedkładanie go ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia i Ministrowi Obrony Narodowej.
§ 7. Do zadań konsultanta wojewódzkiego należy w szczególności:
1) przeprowadzanie, na obszarze województwa, kontroli zakładów opieki
zdrowotnej dotyczącej realizacji doskonalenia zawodowego lekarzy,
lekarzy stomatologów lekarzy dentystów, farmaceutów
oraz osób wykonujących inne zawody medyczne w zakresie wynikającym z
programów kształcenia danego rodzaju;
2) kontrola dostępności do świadczeń zdrowotnych w zakładach opieki
zdrowotnej na obszarze województwa;
3) kontrola wyposażenia zakładów opieki zdrowotnej, usytuowanych na
obszarze województwa, w aparaturę i sprzęt medyczny, aparaturę
analityczną oraz aparaturę do przygotowywania i badania produktów
leczniczych i kontrola efektywnego wykorzystania aparatury i sprzętu
medycznego przy realizacji zadań dydaktycznych zgodnie z określonymi
standardami;
4) informowanie organów administracji rządowej, podmiotów tworzących
zakłady opieki zdrowotnej i kas chorych oddziałów
wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia o uchybieniach stwierdzonych w
wyniku kontroli;
5) sporządzanie opinii o potrzebach kadrowych w danej dziedzinie
medycyny, farmacji lub w innych dziedzinach mających zastosowanie w
ochronie zdrowia na rok następny na obszarze województwa, w terminie
określonym przez właściwego konsultanta krajowego;
6) sporządzanie opinii dotyczącej realizacji doskonalenia zawodowego
lekarzy, lekarzy stomatologów lekarzy dentystów,
pielęgniarek i położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody
medyczne na obszarze województwa, w zakresie wynikającym z określonych
programów kształcenia;
7) opiniowanie wniosków zakładów opieki zdrowotnej o wpisanie ich na
prowadzoną przez ministra właściwego do spraw zdrowia listę jednostek
organizacyjnych uprawnionych do prowadzenia specjalizacji lekarzy i
lekarzy stomatologów lekarzy dentystów, farmaceutów
oraz osób wykonujących inne zawody medyczne;
8) wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym
i pielęgnacyjnym w zakresie zgodności z aktualnym stanem wiedzy z
uwzględnieniem dostępności metod i środków;
9) występowanie do okręgowych rad właściwych samorządów zawodowych z
wnioskiem o przeprowadzenie kontroli jakości udzielanych świadczeń
zdrowotnych przez osoby wykonujące dany zawód medyczny;
10) wydawanie, na wniosek wojewody, opinii o spełnianiu przez zakład
opieki zdrowotnej warunków do udzielania świadczeń zdrowotnych w danej
dziedzinie medycyny;
11) wydawanie, na podstawie przeprowadzonej kontroli, opinii o
spełnianiu przez zakład opieki zdrowotnej warunków do prowadzenia stażu
podyplomowego lekarzy, lekarzy stomatologów lekarzy
dentystów, pielęgniarek i położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących
inne zawody medyczne, a także opinii dotyczącej sposobu realizacji stażu
lub specjalizacji oraz poziomu udzielanych świadczeń zdrowotnych przez
osoby wykonujące zawód medyczny zatrudnione w tym zakładzie;
12) sporządzanie corocznego raportu dokumentującego realizację zadań i
uprawnień w zakresie obejmującym reprezentowaną przez konsultanta
wojewódzkiego dziedzinę medycyny, farmacji lub inną dziedzinę mającą
zastosowanie w ochronie zdrowia.
§ 8. Konsultanci krajowi, o których mowa w § 2 ust. 1 i 4, oraz
konsultanci wojewódzcy uczestniczą w komisjach i zespołach powoływanych w
celu realizacji polityki zdrowotnej.
§ 8. Konsultanci, o których mowa w § 2 ust. 1 i 7 oraz konsultanci
wojewódzcy uczestniczą w komisjach i zespołach powoływanych w celu
realizacji polityki zdrowotnej.
§ 9. 1. Konsultant krajowy w podstawowej dziedzinie medycyny, w
rozumieniu przepisów o specjalizacji lekarzy i (lekarzy stomatologów)
lekarzy dentystów, konsultant krajowy w dziedzinie pielęgniarstwa i
położnictwa oraz konsultant krajowy w dziedzinie farmacji otrzymuje
wynagrodzenie roczne w wysokości nie wyższej niż dwunastokrotność
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez
wypłat nagród z zysku za rok ubiegły, ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego.
§ 9. 1. Konsultant krajowy w podstawowej dziedzinie medycyny, w rozumieniu
przepisów o specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, konsultant krajowy
w dziedzinie pielęgniarstwa i położnictwa oraz konsultant krajowy w
dziedzinie farmacji, otrzymuje wynagrodzenie roczne, w wysokości nie
wyższej niż 29.200 zł.
2. Konsultant krajowy w szczegółowej dziedzinie medycyny, w rozumieniu
przepisów, o których mowa w ust. 1, oraz konsultant krajowy w innej
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia otrzymuje
wynagrodzenie roczne w wysokości nie wyższej niż 50% dwunastokrotności
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do konsultantów
krajowych, o których mowa w § 2 ust. 4.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do konsultantów
krajowych, o których mowa w § 2 ust. 7.
4. Konsultant wojewódzki w podstawowej dziedzinie medycyny, w rozumieniu
przepisów, o których mowa w ust. 1, konsultant wojewódzki w dziedzinie
pielęgniarstwa i położnictwa, konsultant wojewódzki w dziedzinie
farmacji oraz konsultant wojewódzki w innej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia otrzymuje wynagrodzenie roczne w
wysokości nie wyższej niż 50% dwunastokrotności przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.
5. Konsultant wojewódzki w szczegółowej dziedzinie medycyny, w
rozumieniu przepisów, o których mowa w ust. 1, otrzymuje wynagrodzenie
roczne w wysokości nie wyższej niż 30% dwunastokrotności przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.
§ 10. 1. Właściwy organ zawiera corocznie z powołanymi przez siebie
konsultantami umowę cywilnoprawną na dany rok o realizację zadań
określonych w rozporządzeniu, ustalając w niej, między innymi, wysokość
wynagrodzenia, termin i sposób jego wypłaty oraz obowiązek sporządzenia
sprawozdania z realizacji zadań objętych umową.
2. Umowę z konsultantami, o których mowa w § 2 ust. 7, zawiera Minister
Obrony Narodowej lub podmiot przez niego upoważniony.
§ 11. 1. Konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 1 i 4, oraz
konsultanci wojewódzcy w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia tworzą zespół
współpracujący, w szczególności w zakresie realizacji zadań określonych w
§ 5-7.
§ 11.1. Konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 1 i 7, oraz
konsultanci wojewódzcy w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia tworzą zespół
współpracujący, w szczególności w zakresie realizacji zadań określonych w
§ 5-7.
2. Konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 1, sprawuje funkcję
przewodniczącego zespołu, o którym mowa w ust. 1.
3. Konsultant krajowy zwołuje co najmniej raz w roku posiedzenie
zespołu, o którym mowa w ust. 1, powiadamiając właściwych konsultantów o
terminie, miejscu i przedmiocie posiedzenia co najmniej 2 tygodnie przed
jego terminem.
4. Konsultant wojewódzki jest zobowiązany do udzielania konsultantowi
krajowemu, o którym mowa w § 2 ust. 1, informacji i opinii niezbędnych
do realizacji zadań określonych w rozporządzeniu.
§ 12. 1. Konsultant wojewódzki składa właściwemu wojewodzie oraz
właściwemu konsultantowi krajowemu roczny raport, o którym mowa w § 7 pkt
12, w terminie do dnia 15 lutego za rok poprzedni.
2. Roczny raport, o którym mowa w § 5 pkt 16 i § 6 pkt 11, składają
odpowiednio:
1) konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 1, ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia;
2) konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 4, ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia i Ministrowi Obrony Narodowej
2) konsultant krajowy, o którym mowa w § 2 ust. 7, ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia i Ministrowi Obrony Narodowej
- w terminie do dnia 31 marca za rok poprzedni.
§ 13. Powołani przed wejściem w życie rozporządzenia konsultanci krajowi i
konsultanci wojewódzcy pełnią swoją funkcję w trybie i na zasadach
określonych w rozporządzeniu.
§ 14. Traci moc rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 marca 2001 r. w
sprawie konsultantów krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 19, poz. 237, Nr
73, poz. 783 i Nr 156, poz. 1830).
§ 15. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Minister Zdrowia: M. Łapiński
|